Het is de schuld van…
Werk & privé
Leestijd: 5 minuten

Het is de schuld van…

We maken ons er allemaal weleens schuldig aan: wanneer we ergens van balen, iets of iemand de schuld geven. We hebben allemaal wel eens ergens last van en we hebben er niet altijd controle over. Balen mag dan best en natuurlijk is het soms gewoon de schuld van iets of iemand maar door verantwoordelijkheid te nemen voor je humeur, heb je er minder last van en kom je verder.

Aan het begin van elk jaar denk ik na over wat me goed bevallen is aan het voorgaande jaar. Die city run die ik voor het eerst liep, dat nieuwe festival of dat leuke koffietentje in Den Bosch. Dingen die ik nog wel eens wil doen of waar ik vaker naartoe wil. Daarbij vind ik het belangrijk om ook af en toe iets nieuws te doen zoals een stad bezoeken waar ik nog nooit geweest ben, een cursus gebarentaal of wat dan ook. Ik maak een lijstje en zorg dat ik dat jaar dat lijstje, grotendeels, gedaan heb.

Maar verdorie.. dit jaar gooit Corona roet in het eten. Geen treinreisje naar Utrecht voor dat wijnbarretje, geen city run en nog veel meer dingen niet. En daar gaat m’n normaal gesproken best wel goede humeur. Het is de schuld van Corona en ik baal.

Lees ook Weg met al die opgelegde positiviteit

Op dit moment kan ik aardig relativeren maar er zijn best wel wat baalmomentjes geweest de afgelopen tijd. Ik ben persoonlijk van mening dat we niet altijd blij en optimistisch hoeven te zijn maar ik ben mijn buien een beetje beu. Nee, dat festival gaat niet door. Nee, die run ook niet. Maar dat wil niet zeggen dat er niks leuk is.

Doordat mijn focus vooral ligt op alles wat niet kan en niet mag, begint dat nogal zwaar te wegen. Iets of iemand de schuld geven is dan erg fijn. Je bent boos/ chagrijnig en dat moet je op de een of andere manier kwijt. Mijn boksbal op zolder heeft al vele gezichten gehad maar lekker lopen te chagrijnen heeft de laatste tijd de overhand genomen.

Het is de schuld van Corona. En dat ik slecht slaap is de schuld van de buren. Ergens kloppen die gedachten maar ze helpen me totaal niet. Ik ben uit m’n hum en zit mezelf in de weg. Corona en de buren merken daar niks van dus wie heb ik ermee? Juist. Mezelf. Heel makkelijk gezegd natuurlijk dat ik dit los moet laten. Maar doe dat maar eens. Hoe in vredesnaam word ik weer ik?

Wie is verantwoordelijk?

Oké, voor deze hele crisis is Corona verantwoordelijk. Voor een tuin vol rook van de barbecue is de barbecueënde partij verantwoordelijk. Voor het niet kunnen doen van iets leuks is die vriendin die afzei verantwoordelijk. Beredeneringen die best logisch zijn. Maar wie is verantwoordelijk voor mijn humeur?  

Wij mensen hebben de neiging om verwachtingen te hebben. En wat betreft afspraken nakomen en elkaar netjes behandelen is dat ook niet meer dan normaal. Maar leggen we de lat niet te hoog? Vaak zijn onze verwachtingen gebaseerd op een ideaalbeeld. Is het fair om te verwachten dat mensen zo perfect zijn? 

Verwacht het beste, ga uit van het slechtste en wees voorbereid om verrast te worden – Dennis Waitley

 

Begrijp me niet verkeerd, je mag best verwachtingen hebben. Soms zijn ze zelfs nodig. Een drijfveer om vooruit te komen. Een stukje hoop. Maar verwachtingen kunnen ook teleurstellingen opleveren. Je humeur en gedrag na zo’n teleurstelling zijn echter jouw verantwoordelijkheid.

Lees ook Check je verwachtingen

Chagrijnig zijn is een keuze

Tenminste, zodra je beseft dat je een keuze hebt. Een simpel voorbeeld: Op zondagochtend slaap ik graag uit. De hond van de achterburen niet altijd. Die kan het om 7.05 uur een fantastisch moment vinden om de buurt te voorzien van een serenade. Gevolg? De halve straat chagrijnig. De een schreeuwt tegen de hond, de ander draait zich mopperend om.

Als ik hier chagrijnig van word dan is dat best logisch. Maar de hele dag chagrijnen om die blaffende hond vanmorgen, dat gaat wat ver. Ja balen mag. Erin blijven hangen is een ander verhaal. Je laat notabene een blaffende hond de rest van je dag verpesten. Zonde! Draai je mopperend om, slaap weer verder of, als die hond bezig blijft, kom uit bed en pak een extra grote kop koffie. Maak even een ochtendwandeling, weg van die hond, en wanneer je thuiskomt is het geblaf vast voorbij. Kun jij aan de rest van je dag beginnen, met een beter humeur.

Besef je dat je best chagrijnig mag zijn zolang er een reden voor is. Je emoties reguleren door een potje chagrijnen mag en is gezond. Maar is die aanleiding voorbij dan mag je humeur ook zachtjesaan mee omslaan. En is er een langdurige aanleiding tot gechagrijn, zoals Corona, pak dan een moment om te relativeren. Hoe fijn is het dat je in je lunchpauze even kunt voetballen met de kids? Of dat je nu niet in de file staat om naar huis te gaan want je bent al thuis? Hoe fijn is het om in je achtertuin te zitten, zoveel geklust te hebben dat je huis als nieuw is en dat je geld kunt sparen omdat je niet naar festivals geweest bent?

Even relativeren dus. Dat is niet altijd makkelijk en het mag ook best mislukken. Af en toe. Deze hele Corona-situatie duurt al best lang en is niet van vandaag op morgen voorbij. Hoe lang wil jij chagrijnig rond (blijven) lopen? Dat is jouw keuze. Jouw verantwoordelijkheid. Je kunt boos zijn en de schuld geven aan vul maar in. Maar als je een situatie niet kunt veranderen zit je met een dubbel probleem: de situatie én je humeur. 

Je humeur een positieve draai geven is een stuk makkelijker als je werkgelukkig bent. Kijk hier voor onze vacatures en vind jouw werkgeluk.

Miranda de Ruijter
Miranda de Ruijter
Auteur en eindredacteur Samen Slim. Daarnaast werkzaam als intercedent HR-services bij Driessen.
Meer over Miranda

Delen op Facebook Tweet

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *