De angst voor het onbekende
Carrière
Leestijd: 6 minuten

De angst voor het onbekende

Ik ben niet altijd heel handig. Zo heb ik een half jaar, heel oncomfortabel, met een blauwe teennagel gelopen. Ik was zo bang als een klein kind voor het eraf gaan van die nagel, vooral voordat er een nieuwe nagel zou zitten. Ik deed m’n uiterste best om die teen niet te stoten, trok geen pumps meer aan, sloeg sportoefeningen over waarbij extra gewicht op- of buiging van die teen kwam kijken en uiteindelijk pakte ik die teen dagelijks goed in, in de hoop dat er niets mee zou gebeuren. Een hoop gedoe om iets te voorkomen dat eigenlijk onvermijdelijk is. Uit angst voor het onbekende.

Nu is die nagel er uiteindelijk natuurlijk afgegaan, en ik bespaar je de minder fijne details, maar man wat is het fijn om niet meer bang te zijn. Ja, de teen is gevoelig en nee het ziet er niet op en top uit in slippers maar de rust die ik kreeg met het gebeuren van iets waar ik voor “wegliep” is stiekem wel heel erg fijn. Weg angst en klaar met het onhandige gedoe.

Hoe raar mijn verhaal ook klinkt, ik ben hier niet alleen in. Neem mijn collega die de tandarts een verschrikking vindt. Echt een verschrikking, niet gewoon een beetje vervelend. Ze stopt zich vol met pijnstillers, wetende dat haar kaakpijn ergens vandaan komt en dat het verstandig is om ernaar te laten kijken. “Het doet nu geen pijn.” (Gek hè na zoveel pijnstillers.. 😉 ) Uitstellen, zo lang mogelijk. Wetende dat een afspraak bij de tandarts onvermijdelijk is. En nee het is geen pretje in de stoel bij de tandarts. Je weet ook niet precies wat je te wachten staat maar wanneer dat achter de rug is heb je zoveel meer rust.

Nu gaat dit stuk natuurlijk niet over mijn teennagel of de tandarts. Maar je herkent het weglopen voor/ je uiterste best doen om iets te voorkomen vast wel. Angst laat je soms rare en onhandige dingen doen. En dan vooral de angst voor het onbekende.

Blijven zitten waar je zit

Zo gaat het vaak ook met onze loopbaan. We zitten veilig in onze cocon en moeten er niet aan denken om te gaan solliciteren. Die hele procedure weer aangaan, met klotsende oksels op zo’n toch best spannend sollicitatiegesprek gaan, en het opnieuw beginnen bij een bedrijf waar je de mensen en werkwijze niet kent. En wie zegt dat die nieuwe baan wel bevalt? Of dat je er voor lange tijd kunt blijven? Een hoop onzekerheid. Nee bedankt.

Maar je huidige werk brengt je niet veel plezier (meer). Je wringt je in bochten om te voldoen aan de misschien wel veranderde functiebeschrijving en zet alles op alles om te passen waar je eigenlijk niet (meer) past. Of dat nou komt omdat je inmiddels uitdaging mist of omdat de functie teveel veranderd is in de loop der tijd, het is een veilige maar oncomfortabele cocon waarin je blijft zitten. Het vreet energie. Herkenbaar?

Lees ook: Ik ben toe aan iets nieuws maar ik weet niet hoe en wat. Hoe nu verder?

De skippybal

Ik sprak een tijd geleden een van de coaches van Mensium, onderdeel van Driessen Groep. Ik was zelf erg onhandig bezig, al dacht ik toen nog dat wat ik deed de beste keuze was. Die coach wist me mooi uit te leggen wat forceren met je doet. Of je nu emoties wegduwt of je in bochten wringt om maar niet uit je comfortzone te gaan.

“Zie dat wat je niet wil aangaan eens als een lelijke skippybal. Je ligt lekker te dobberen in het water en dat ding drijft steeds voor je neus. Enorm irritant. Je kunt die bal onder water duwen om te ontlopen. Dat kost je wat moeite en kracht maar het kan wel. Tijdelijk.”

“Er komt een moment dat je uitgeput raakt van de kracht die het je kost. Het water duwt namelijk net zo hard terug alleen raakt het water niet uitgeput. Die skippybal dobbert dan niet rustig aan je voorbij maar knalt met een rotvaart in je gezicht. En dan ben je verder van huis.” 

Natuurlijk is die skippybal een metafoor maar bekijk de situatie die jij ontloopt eens als een lelijke skippybal. Hoe lang kun je die onder water houden? Hoe lang ga je jezelf in bochten kunnen wringen totdat je het fysiek niet meer trekt? En wil je het zo ver laten komen? Of trek je die teennagel er “gewoon” af, ga je gewoon naar de tandarts voordat er geen redden meer aan is of ga je op zoek naar een baan die beter past? Erkennen van wat is, is stap 1. 

Het is niet altijd rozengeur en maneschijn

Natuurlijk is het niet altijd handig om je baan op te zeggen en het is ook niet altijd nodig. Laten we vooral realistisch blijven. Er moet toch brood op de plank komen en een nieuwe baan aangaan brengt ook risico’s met zich mee. Vaak krijg je eerst een tijdelijke aanstelling en daarna… tja, dat is afwachten. Daarnaast heb je nooit 100% garantie dat die nieuwe baan zo leuk is als je op voorhand denkt. Als iemand anders nou je huur of hypotheek ophoest..

Lees ook: Werkzoekend, maar waarop solliciteer je? 

Begrijp me niet verkeerd, als de risico’s te overzien zijn en je hebt de kans dan zeg ik: ga ervoor! Duw even door die angst voor het onbekende heen. Zeker wanneer je onvrede over je huidige baan dusdanig veel energie vreet dat je afspraken met vrienden vrijwel structureel af moet zeggen. Een goede werk-privébalans is belangrijk om die skippybal niet in je gezicht te krijgen. Maar voor veel mensen is het risico nu gewoon erg groot en dat mag best benoemd worden. Het is niet altijd rozengeur en maneschijn en we willen ons niet meer ellende op de hals halen. Je inkomenszekerheid is soms gewoon belangrijker dan het hebben van een droombaan. Alleen jij kunt voor jezelf bepalen welke situatie op jou van toepassing is.

Lees ook: 4 tips om je financiën op orde te houden

Niet weg maar wel weg met de skippybal

Zit je oncomfortabel in je veilige cocon maar is weggaan geen handige optie dan kun je nog steeds iets met het skippybal-verhaal. Je kunt er namelijk ook voor kiezen om een gesprek aan te gaan over de interne mogelijkheden. Zo erken je dat die skippybal lelijk is en dat je er iets anders mee kan dan wegduwen. Wellicht kun je specifieke taken naar je toetrekken die je leuk vindt of waar je weer van kan leren. Of kaart aan wat je ambities zijn zodat, wanneer er een plekje vrij komt, er aan jou gedacht wordt voor een dergelijke functie. Het vooruitzicht dat er wellicht mogelijkheden komen kan je al een hoop rust geven en ervoor zorgen dat de skippybal niet meer zo prominent in het zicht drijft.

Ook bij de stap om zo’n gesprek aan te gaan komt soms angst voor het onbekende kijken. Je weet niet welke mogelijkheden er zijn en ook niet hoe je leidinggevende gaat reageren. Maar blijven zitten waar je zit, terwijl dit je een hoop energie kost, is op de lange termijn niet de meest handige optie. Denk terug aan de skippybal die uiteindelijk een keer in je gezicht knalt of denk terug aan mijn teennagel. Had ik niet zo extreem voorzichtig gedaan dan was de nagel er eerder afgegaan en had ik sneller weer die mooie pumps aan kunnen trekken en weer voluit kunnen sporten. Ik had even uit mijn oncomfortabele maar veilige cocon moeten komen, en dat is spannend, maar ik was dan wel eerder van het gedoe af. 

Wil jij van die skippybal af, door de angst voor het onbekende heen en ben je klaar om in het diepe te springen? Kijk dan eens tussen onze vacatures!

Miranda de Ruijter
Miranda de Ruijter
Auteur en eindredacteur Samen Slim. Daarnaast werkzaam als intercedent HR-services bij Driessen.
Meer over Miranda

Delen op Facebook Tweet

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *