De droombaan van… Jeroen Driessen
Carrière
Leestijd: 4 minuten

De droombaan van… Jeroen Driessen

Eens in de zoveel tijd vragen we iemand wat hij of zij wilde worden als kind. Nu aan de beurt: Jeroen Driessen, directeur Driessen Groep. En één ding weten we zeker na deze ietwat lange editie van ‘De droombaan van…’: verhalen vertellen, dat kan ‘ie zeker!

“Als klein manneke heb ik er een hele tijd van gedroomd om ‘Peter’ te worden in plaats van ‘Jeroen’. Vond ik een veel mooiere naam, waarbij ik zelfs een hele zomervakantie lang iedereen op de camping in Frankrijk had wijsgemaakt dat ik ‘Peter’ heette.

Als puber wilde ik dokter worden. Geen chirurg, maar bij voorkeur iets in de psychiatrie of geestelijke gezondheidszorg. Het leek me namelijk ontzettend leuk en interessant om mensen beter te maken. Maar als ik eerlijk ben, had ik lange tijd nooit echte duidelijke ideeën van toekomstige beroepen.

“Een professionele voetbalcarrière zat er niet in voor me. Sterker nog, ik ging pas lopen toen ik bijna 2 was..”

Stiekem denk ik echter dat ik het liefste iets in de hoek van ‘verhalenverteller’ wilde worden, alhoewel dat eigenlijk geen bestaand beroep is volgens mij. Van jongs af aan heb ik het namelijk altijd prachtig gevonden om naar verhalen te luisteren, te schrijven en ze in geuren en kleuren te vertellen aan iedereen die het wilde horen.”

Behoorlijk uiteenlopend! Maar zeg Jeroen, waarom wilde je dan verhalenverteller worden? Wat leek je daar zo leuk aan?

“Ik denk dat het vaak zo is dat je de dingen waar je goed in bent ook erg leuk vindt en andersom. Handig ben ik nooit geweest; in mijn hoofd maakte ik tijdens de lessen handvaardigheid de mooiste en creatiefste werkstukken, maar in de praktijk zag het er vaak niet uit. Hier lagen dus geen loopbaankansen voor me. Muziek vind ik te gek, maar ik ben nooit verder gekomen dan de xylofoon. Dat ging hem dus ook niet worden. Ook ben ik nooit een ware atleet geweest. Een professionele voetbalcarrière zat er dus niet in voor me. Sterker nog, ik ging pas lopen toen ik bijna 2 was…”

Maarre… Jeroen, wat een verhaal! Je wilde toch verhalenverteller worden?

“Haha oh ja… Ja, hoewel ik dus pas ging lopen toen ik bijna 2 was, kon ik al praten rond de 9 maanden, aldus mijn familie. Wat natuurlijk goed van pas komt als je het ontzettend leuk vindt om samen met anderen te zijn en dingen te ondernemen. En dat ondernemen zat er ook al best wel vroeg in, nu ik er over nadenk: ik heb op de basisschool de nodige handeltjes gerund, onder andere in de verkoop van stinkbommetjes en het ruilen van kauwgomplaatjes.”

“Ik vind dat ik, zowel persoonlijk als professioneel, de allermooiste ‘baan’ heb die ik me maar kan wensen.”

Nou dat ondernemen is gelukt! En dat verhalen vertellen daarmee eigenlijk ook. Maar stel nu dat je echt puur verhalenverteller geworden was, waar zou je nu dan denk je staan?

“Vast ook op een mooie plek, maar ik kan me eerlijk gezegd niet voorstellen dat ik het nog beter en leuker zou hebben gehad dan nu. Ten eerste, onder andere doordat ik onvoldoende aanleg had in de bètavakken om Medicijnen te kunnen gaan studeren, ben ik door de keuze voor de studie Personeelswetenschappen mijn te gekke vrouw Monetta tegengekomen en hebben we samen twee schatten van meiden (die overigens ook non-stop kletsen). Ten tweede, in zekere zin vind ik dat ik in mijn huidige rol veel elementen samenkomen van de beroepen die ik vroeger ambieerde: als ondernemer in het domein van ‘mens en werk’ kan ik me iedere dag bezighouden met het ‘beter maken van mensen en organisaties’ (soort van dokter dus), krijg ik de kans om volop samen te zijn en werken met mensen waar ik het ontzettend goed mee kan vinden (familiebedrijf), heb ik alle ruimte om creatief bezig te zijn met nieuwe dienstverleningsconcepten en producten (zonder dat ik ze met mijn handen in elkaar moet zetten), mag ik verhalen bedenken en presenteren die hopelijk iets moois teweeg brengen bij de mensen die ik ermee bestook (= verhalenverteller) en mag ik als sponsor van PSV op de tribune een bijdrage leveren aan sportieve topprestaties in plaats van zelf te stuntelen op het veld.

Het is hard werken, ik maak lange dagen en eigenlijk ben ik in mijn hoofd nooit echt vrij, maar ik vind serieus dat ik, zowel persoonlijk als professioneel, de allermooiste ‘baan’ heb die ik me maar kan wensen!”

Jessi Gruszka
Redacteur Samen Slim. Werkzaam als business development manager bij Driessen.
Meer over Jessi

Delen op Facebook Tweet

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *