Alpe d’Huzes: het verhaal van Driessen-collega’s Arjan en Ton
Leestijd: 6 minuten

Alpe d’Huzes: het verhaal van Driessen-collega’s Arjan en Ton

Ook dit jaar nemen Driessen-collega’s Ton Romonesco en Arjan Verbakel weer deel aan Alpe d’HuZes. Onder het motto ‘opgeven is geen optie’ fietsen zij donderdag 2 juni tot maximaal zes keer de legendarische Alpe d’Huez op om zo veel mogelijk geld in te zamelen in de strijd tegen kanker. Vorig jaar haalden zij samen met hun mede-fietsers van 2Climb2Raise ruim 83.000 euro op en ook dit jaar gaan ze weer voor een recordbedrag. Wij vroegen Ton en Arjan wat de reden is dat ze de Alpe d’Huez gaan bedwingen, wie ze meenemen achterop hun tandem, hoe ze zich voorbereid hebben en wat ze doen om geld in te zamelen.

Arjan:

“Zes jaar geleden heb ik voor het eerst meegedaan. Mijn vrouw Helma was, en is, heel erg ziek. Ook mijn vader is op 54-jarige leeftijd overleden. Bij Helma stond ik aan de zijlijn toe te kijken en ik kon niets doen. Uiteindelijk is ze opgegeven en zijn ze met een studiemedicijn begonnen. Ze dachten toen dat ze nog maar twee maanden te leven had en inmiddels is dat, gelukkig, al negen jaar lang. Als je haar ziet zou je dat niet zeggen, maar ze pompt zichzelf telkens weer op.

Jaren geleden zag ik Alpe d’HuZes op they check me out deel wilde nemen. Ik was het zat om aan de zijlijn te staan. Ik ben gaan trainen en heb me ingeschreven. Iedereen verklaarde me voor gek. Toch heb ik het eerste jaar vijf keer de berg bedwongen met de fiets, wel na een behoorlijke zenuwinzinking toen ik voor de vierde keer boven was moet ik je zeggen. Ik heb toen alleen 8.000 euro opgehaald, het tweede jaar weer. Toen ben ik 6 keer naar boven gefietst.”

Ton:

“Vorig jaar heb ik ook al meegefietst en dat vond ik zo indrukwekkend en emotioneel. En ik was zo trots op mezelf en de andere mensen die naar boven kwamen. Ik wist dat ik dit wilde blijven doen. Bij mijn schoonmoeder heb ik namelijk van dichtbij meegemaakt hoe verwoestend kanker kan zijn. In 7 maanden tijd is ze van een hele gezonde vrouw uiteindelijk overleden. Dat is natuurlijk heel heftig en erg.

Dit jaar ben ik zonder enige twijfel captain geworden bij 2Climb2Raise toen me dit gevraagd werd. Dit jaar neem ik mijn schoonvader achterop de tandem. Bij hem werd zes jaar geleden prostaatkanker geconstateerd. Dat is nu gelukkig helemaal genezen en verleden tijd, al heeft hij natuurlijk wel nog ieder jaar controle. Hij is 72 jaar, maar gezond, fanatiek en sportief. Het is een hele uitdaging om hem naar boven te krijgen, maar dat is ook het doel: hard trainen en uiteindelijk met Frans achterop de Alpe d’Huez bedwingen. Frans is dolenthousiast en wilde zonder enige twijfel met me mee. Hij wilde de berg sowieso al een keer te voet gaan bedwingen, maar nu dus op de fiets samen met mij.”

“Samen hebben we laten zien dat we het konden. Dat jaar hebben we samen 12.000 euro opgehaald. Daar ben ik nog steeds heel trots op.”

Arjan:

“Ik ben nu twee keer captain geweest en Ton dit jaar nu ook. Dat vind ik mooi. Ik ga dit jaar solo de berg op en neem mijn vrouw dit keer niet mee achterop. Dat hebben we wel gedaan hoor. Toen ik voor het eerst samen met 2Climb2Raise naar boven fietste, heb ik dat als captain gedaan met Helma achterop. Ze is geen fietser en twijfelde behoorlijk. Het duurde nog lang en ze wist niet of ze het zou gaan halen. Dat vond ze wel een enge gedachte. Maar al snel bedacht ze zich en stiekem vond ze het toch wel gaaf. Het begon bij haar ook wel te kriebelen. We zijn toen gaan trainen. Samen hebben we laten zien dat we het konden. We konden samen ergens naartoe leven en het is goed om jezelf doelen te stellen als je in een dergelijke situatie zit. Dat jaar hebben we samen 12.000 euro opgehaald. Daar ben ik nog steeds heel trots op.

Dit jaar ga ik weer zes keer de berg op. Het gaat erom dat jij, als gezond mens, net die ene keer meer gaat dan dat je (denkt dat je) zou kunnen. Dit is een beetje ontstaan uit het idee van de curve die je doorstaat wanneer je chemobehandelingen ondergaat: het gaat relatief goed en zodra je een chemobehandeling krijgt stort je weer helemaal in en moet je weer opkrabbelen. Met het fietsen ga je echt diep, echt tot het gaatje. Je gaat weer naar beneden, je huilt, pakt jezelf bij elkaar en gaat toch nog een keertje naar boven.

De laatste klim is heel emotioneel, maar je wordt wel echt naar boven “geholpen”. Er staan allemaal kaarsen in de bochten, er draaien DJ’s die je omhoog helpen “bonken” en er staan heel veel mensen langs de weg. Je wordt goed afgeleid. Het is wel echt heel erg tof, ik kijk er nu al naar uit!”

Ton:

“Je helpt elkaar en dat is ook wat het zo mooi maakt om mee te doen. Vorig jaar kwam ik steeds weer een vader met zijn zoontje tegen, met een foto van mama voor op de fiets. Het mannetje kon echt niet meer, zijn vader was kapot en had het emotioneel heel erg zwaar. Ik heb het mannetje twee bochten mee naar boven mogen en kunnen helpen en dan pakt iemand anders het weer op. Vorig jaar deed ik natuurlijk voor het eerst mee en was ik niet sterk genoeg om het mannetje helemaal mee naar boven te krijgen. Maar je helpt elkaar en doet het uit respect voor elkaar, dat is zo bijzonder. Het is echt uniek wat daar gebeurt.

Dit jaar heb ik natuurlijk mijn schoonvader Frans achterop en ben ik een half jaar geleden dus ook begonnen met trainen voor de Alpe d’HuZes en ben sowieso een fanatiek fietser geworden. We spinnen een uur tot anderhalf uur en dat drie à vier keer per week. Veel binnen, want het weer is dan natuurlijk niet top. Nu sinds twee maanden zijn we buiten aan het trainen. Ook hebben we met een tourclub in Mierlo-Hout twee keer in Utrecht en twee keer in Limburg een gezamenlijke training om te oefenen op de tandem. De (ex-)patiënt zit dan al achterop.”

“Je helpt elkaar en dat is ook wat het zo mooi maakt om mee te doen. Het is echt uniek wat daar gebeurt.”

Arjan:

“Dat geldt voor mij hetzelfde. Veel spinnen en fietsen doe ik sowieso. We beginnen in oktober ongeveer, dan beginnen de spintrainingen.”

Ton:

“Maar goed, naast de geweldige ervaring en herinneringen willen we natuurlijk vooral ook veel geld ophalen voor de strijd tegen kanker. Dat doen we op verschillende manieren. Zo heb ik vorige keer een benefietdiner georganiseerd op het hoofdkantoor van Driessen HRM en ook dit jaar heb ik de stoute schoenen weer aangetrokken en Jan Driessen gevraagd of ik het kantoor van Driessen dit keer daar weer voor mocht gebruiken. Dat mocht. En met (heel) veel geregel, sponsors en vrijwilligerswerk hebben we voor dit jaar weer 15.000 euro opgehaald die avond. Nadat we op een eindbedrag van 10.000 euro zaten, deed Jan er namelijk nog een schep”je” bovenop met 5.000 euro. Dat is echt fantastisch. Ik neem 20.000 euro mee de berg op en daarmee help ik gelijk acht mensen die dat zelf niet kunnen.”

Arjan:

“2 juni mogen we weer. Ik kijk er, samen met Ton en alle anderen van 2Climb2Raise, enorm naar uit.”

Foto: 2climb2raise

Jessi Gruszka
Redacteur Samen Slim. Werkzaam als business development manager bij Driessen.
Meer over Jessi

Delen op Facebook Tweet

Comments are closed