De droombaan van… Anne Smulders
Carrière
Leestijd: 5 minuten

De droombaan van… Anne Smulders

Zelden hebben we iemand geïnterviewd voor ‘De droombaan van’ die zo overtuigd was van wat ze wilde. Anne Smulders, manager HR-Services bij Driessen HRM, had van jongs af aan een duidelijke passie: basketballen. Dus vroegen we ook Anne naar haar meisjesdroom, haar droombaan…

“Daar hoef ik niet lang over na te denken, ik wilde Michael Jordan worden! Als kind was hij mijn held omdat hij natuurlijk een super goede (al dan niet de beste) basketballer was. Als kind begrijp je natuurlijk niet dat het een beetje raar is om “iemand” te worden en vooral als “die iemand” een man is (en ik niet). Maar hoe ouder ik werd, hoe realistischer mijn droom werd: een super goede basketballer worden.”

Ik vroeg Anne wat haar dan zo ongelofelijk aantrok in basketbal. Het antwoord is lang, maar eigenlijk heel simpel…

“Samen sporten, plezier maken, winnen, verliezen, samenwerken, trainen, presteren, falen, familie en vrienden, gezelligheid, muziek en dansen zijn allemaal zaken die voor mij hand in hand gaan met basketbal. De passie en plezier die ik met basketbal voel, zou ik het liefst elke dag beleven.”

“Als tekenfilmfiguren de kans kregen om met Michael Jordan te basketballen, dan had ik wellicht ook een reële kans.”

Iets waarvoor je alles uit de kast wil halen?

“Ja, ik was als kind al bloedfanatiek. Als je foto’s terugkijkt die met mijn basketbalcarrière te maken hebben, zie je geen één foto waarop ik een “normale” huidskleur heb. Binnen 3 minuten ben ik namelijk zo rood als een tomaat. Dit is wellicht ook de reden dat ik nog nooit van een trainer of coach heb gehoord dat ik niet hard genoeg werk. Als je alleen al naar mij keek, zag je dat ik echt alles uit de kast haalde.”

Die aantrekkingskracht tot basketbal moet toch ergens vandaan gekomen zijn. Een populaire sport in je familie misschien?

“Nou ja, toen de film Space Jam uitkwam werd ik betoverd. En dat gaf me ook gelijk hoop om de allerbeste basketballer te worden. Als zelfs tekenfilmfiguren de kans kregen om met Michael Jordan te basketballen, dan had ik wellicht ook nog een reële kans. Haha! Als ik daar aan terugdenk… Ik heb zelfs verschillende brieven naar ‘Geef nooit op!’ geschreven om mijn wens in vervulling te laten gaan, maar helaas was het internationale gehalte binnen dat programma niet zo hoog.

Dat was dus eigenlijk hoe ik ermee “besmet” raakte, maar basketbal was en is natuurlijk ook groot in de Verenigde Staten. Van topniveau. En het kenmerkt zich door een geweldige show met een fantastisch sfeertje en heerlijke muziek, dat wilde ik ook!”

“Als ik een en ander overdrijf kan ik ook nog zeggen dat ik internationaal heb gespeeld. Als we tegen Maastricht spelen is het merendeel Duits. Of wij denken dat ze Duits spreken…”

Dat klinkt als een echte passie, Anne. ‘Geef nooit op!’ aanschrijven, dat doe je niet zomaar… Maar ik hoorde je eerder ook zeggen dat je droom steeds realistischer werd naarmate je ouder werd, vertel!

“Als je kijkt naar wat voor mij haalbaar is geweest, dan kan ik met trots zeggen dat ik voor mijn gevoel een glansrijke carrière heb gehad als basketballer. Ik heb verschillende kampioenschappen mogen vieren, met het kampioenschap in de hoofdklasse als echt hoogtepunt. Hierna kon ik op naar de promotiedivisie. In die tijd was dit één klasse lager dan de eredivisie. Maar ‘jesus’, hier hadden we het best zwaar… Als Bakels clubske (de Yellow Sox) tegen het eerste van Amsterdam… Haha! Maar iedere week weer vertrokken we met een knalgele old school bus naar de volgende wedstrijd. Tja, die bus moest natuurlijk geheel in stijl geel zijn. Voordat we in Groningen aankwamen, waren we al hees van het zingen. Dat zijn in mijn herinneringen echt mooie tijden.

Als ik een en ander overdrijf kan ik ook nog zeggen dat ik internationaal heb gespeeld, want ook in Australië heb ik competitie mogen spelen. En als we tegen Maastricht spelen is het merendeel Duits (internationale studenten). Of wij denken dat ze Duits spreken, haha…

Als mijn échte droom uit was gekomen, dan had ik dus in de WNBA gespeeld. Hard trainen, fantastische wedstrijden, met een geweldige sfeer. Dan had ik overigens wel mijn hele basketbalclub Yellow Sox uit Bakel meegenomen en vooral mijn vader.

Want hij, ik en basketbal is = ❤.”

Ik keur het goed; een echte internationale carrière! En als je het vergelijkt met je huidige functie als manager van HR-Services bij Driessen HRM. Zie je dan overeenkomsten? Merk je dat je dezelfde sfeer, hetzelfde gevoel opzoekt? Of is het totaal niet te vergelijken met jouw meisjesdroom?

“Ik zie zeker overeenkomsten. Om te beginnen met het bedrijf. Yellow Sox heeft als slogan ‘Van vriendenclub naar familievereniging’. Als je dan kijkt naar de sfeer, cultuur, samenwerking, betrokkenheid en de (Brabantse) gezelligheid lijken deze organisaties echt wel op elkaar.

En bij de Yellow Sox heb ik jaren de rol van captain vervuld en ook de rol van coach, trainer en scheidsrechter heb ik op mijn CV staan. In mijn huidige rol als manager HR-Services zie ik veel elementen terugkomen, bijvoorbeeld: samenwerken om goed te scoren. Wij scoren door fantastisch tevreden klanten en medewerkers te hebben. Dit doen we door het bepalen van de juiste strategie en het uitzetten van een passende tactiek, zodat we uiteindelijk een geweldige wedstrijd met elkaar spelen. Met de juiste persoon op de juiste plek en de goede samenwerking, rekening houdend met de kaders (de spelregels bij basketbal en de wet en regelgeving bij Driessen), kunnen we kampioen worden en op de eerste plaats komen als ‘het uitzendbureau voor de publieke sector’. Ik ben klaar voor het kampioenschap!”

Jessi Gruszka
Jessi Gruszka
Redacteur Samen Slim. Werkzaam als business development manager bij Driessen.
Meer over Jessi

Delen op Facebook Tweet

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *